Ludwik Wrodarczyk
Biografia
Ludwik Wrodarczyk urodził się 25 sierpnia 1907 roku w Radzionkowie, w wielodzietnej rodzinie Karola i Justyny. Jego ojciec pracował jako rolnik i górnik w kopalni "Johanna" w Bytomiu, a matka zajmowała się domem i wychowaniem trzynaściorga dzieci. Ludwik wychowywał się w religijnej atmosferze, a już jako dziecko wyróżniał się powagą i głębią duchową. Uczęszczał do szkoły podstawowej nr 1 w Radzionkowie, którą ukończył w 1921 roku.
Od najmłodszych lat pragnął zostać kapłanem. W wieku 14 lat wstąpił do Niższego Seminarium Ojców Oblatów w Krotoszynie, następnie kontynuował naukę w Lublińcu i Krobi, gdzie w 1926 roku zdał maturę. Wkrótce potem zmarł jego ojciec, a Ludwik zmagał się z problemami zdrowotnymi, które towarzyszyły mu przez całe życie. Wstąpił do nowicjatu w Markowicach, gdzie w 1926 roku przyjął obłóczyny, a rok później złożył pierwsze śluby zakonne.
Studiował w Wyższym Seminarium Ojców Oblatów w Obrze. Ze względu na kruche zdrowie musiał przerwać studia, ale powrócił i w 1930 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 10 czerwca 1933 roku w Poznaniu. Po święceniach pełnił posługę jako wikariusz w Kodniu oraz w Markowicach, a później jako kapelan i rekolekcjonista. W sierpniu 1939 roku został administratorem parafii św. Jana Chrzciciela w Okopach na Wołyniu.
W czasie II wojny światowej, mimo śmiertelnego niebezpieczeństwa, angażował się w pomoc Żydom. W listopadzie 1941 roku zatrudnił jako organistę młodego Żyda Benedykta Halicza, a później ukrywał innych, w tym braci Samuela i Aleksandra Levinów. Za tę heroiczną postawę został pośmiertnie odznaczony medalem "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata".
6 grudnia 1943 roku do Okopów wkroczyły oddziały UPA. Mimo namów parafian, aby się ukrył, Ludwik pozostał przy kościele, chroniąc Najświętszy Sakrament. Został pojmany i wyprowadzony w kierunku Karpiłówki, gdzie zginął po nieludzkich torturach. Miejsce jego pochówku nie zostało odnalezione.
Od 1994 roku trwa jego proces beatyfikacyjny. W 2000 roku otrzymał tytuł Sprawiedliwego, a w 2014 roku pośmiertnie Krzyż Pamięci Ofiar Banderowskiego Ludobójstwa. Jest patronem gimnazjum w Radzionkowie, a jego pamięć jest czczona w wielu miejscach w Polsce.