Piotr Urbańczyk
Biografia
Piotr Urbańczyk urodził się 29 czerwca 1891 roku w Radzionkowie. Po ukończeniu szkoły ludowej w 1905 roku kontynuował naukę w Szkole Realnej w Bytomiu, gdzie w 1909 roku zdał maturę z wynikiem celującym. Już w czasie nauki zaangażował się w działalność polskich organizacji, wstępując do Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół". Mimo to nie został przyjęty na Uniwersytet Wrocławski i podjął pracę jako górnik w kopalni "Radzionkau". W tym okresie działał w "Sokole" i współtworzył gniazdo w Radzionkowie.
W 1911 roku został powołany do armii niemieckiej, gdzie ukończył szkołę podoficerską i służył w 38 Pułku Piechoty. Podczas I wojny światowej walczył na froncie wschodnim i zachodnim, dwukrotnie odnosząc rany. Po wojnie powrócił do Radzionkowa i zaangażował się w działalność niepodległościową. W latach 1919-1921 brał udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich, dowodząc oddziałami w kluczowych akcjach, m.in. w Kozłowej Górze, Orzechu i o Nakło.
Po podziale Górnego Śląska w 1922 roku wstąpił do Policji Województwa Śląskiego. Pełnił funkcje kierownicze, m.in. komendanta komisariatów w Katowicach oraz powiatowego komendanta w Lublińcu i Świętochłowicach. Był także twórcą programów szkoleniowych w Szkole Policji w Świętochłowicach. W latach 1926-1929 prezesował Policyjnemu Klubowi Sportowemu Katowice, rozwijając go z sekcji w wielosekcyjny klub ogólnopolski.
W przededniu II wojny światowej koordynował działania policji przeciwko niemieckiej dywersji. 3 września 1939 roku opuścił Katowice, ale został schwytany przez Armię Czerwoną w Tarnopolu i osadzony w obozie w Ostaszkowie. 16 kwietnia 1940 roku został zamordowany w siedzibie NKWD w Kalininie. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. W 2007 roku pośmiertnie awansowano go na podinspektora.